İzolatörler, farklı potansiyellerdeki iletkenler arasına veya iletkenler ile topraklama bileşenleri arasına monte edilen, gerilime ve mekanik strese dayanabilen cihazlardır. İzolatörlerin ana işlevi, belirtilen çalışma voltajı, yıldırım aşırı voltajı ve dahili aşırı voltaj altında herhangi bir arıza veya yüzey parlamasının meydana gelmemesini ve belirtilen uzun vadeli ve kısa vadeli mekanik yük altında herhangi bir hasar veya tahribat oluşmamasını sağlayarak elektrik yalıtımı ve mekanik sabitleme sağlamaktır. Yalıtkan türleri Malzemelere göre sınıflandırılan birçok yalıtkan türü vardır ve bunların başlıcaları şunlardır: Seramik izolatörler: doğal malzemelerden yapılmıştır, yüksek elektrik direncine, yüksek dielektrik dayanımına ve iyi mekanik özelliklere sahiptir, nemli ve aşındırıcı ortamlara uygundur. Cam izolatör: Temperli camdan yapılmıştır, kendiliğinden patlama özelliği sıfırdır, kendiliğinden patlama oranı düşüktür, artık mekanik mukavemeti yüksektir, yüksek kirliliğe sahip alanlar için uygundur. Kompozit izolatör: Genellikle reçine gibi kompozit malzemelerden yapılmış olup, iyi kirlenme önleyici parlama performansı, hafiflik ve yüksek mekanik mukavemet avantajlarına sahiptir. Yalıtkanların tarihi geçmişi Yalıtkanların geçmişi 19. yüzyıla kadar uzanmaktadır. 1844 yılında ilk uzun mesafe kablolu iletişim hattının kurulmasıyla dünyanın ilk telgraf yalıtkanı doğdu. 1897 yılında AC iletim sistemlerinin yaygınlaşmasıyla dünyanın ilk güç yalıtkanı da doğdu. İzolatörlerin uygulama senaryoları İzolatörler, havai iletim hatlarında, özellikle yüksek gerilim hat bağlantı kulelerinde, kaçak mesafesini artırmak ve güç iletiminin güvenliğini ve stabilitesini sağlamak için yaygın olarak kullanılmaktadır. İzolatörler genellikle cam veya seramikten yapılır ve çeşitli çevresel ve elektriksel yük koşullarındaki değişikliklere dayanabilir.
