Isolatoren zijn apparaten die zijn geïnstalleerd tussen geleiders met verschillende potentiëlen of tussen geleiders en aardingscomponenten, die bestand zijn tegen spanning en mechanische belasting. De belangrijkste functie van isolatoren is het bereiken van elektrische isolatie en mechanische fixatie, waarbij ervoor wordt gezorgd dat er geen doorslag of oppervlakte-flashover optreedt onder de gespecificeerde bedrijfsspanning, bliksemoverspanning en interne overspanning, en dat er geen schade of vernietiging optreedt onder de gespecificeerde mechanische belasting op lange en korte termijn. Soorten isolatoren Er zijn veel soorten isolatoren, ingedeeld naar materiaal, waaronder voornamelijk de volgende: Keramische isolatoren: gemaakt van natuurlijke materialen, met een hoge elektrische weerstand, hoge diëlektrische sterkte en goede mechanische eigenschappen, geschikt voor vochtige en corrosieve omgevingen. Glasisolator: gemaakt van gehard glas, zonder zelfexplosie-eigenschappen, lage zelfexplosiesnelheid, hoge resterende mechanische sterkte, geschikt voor gebieden met hoge vervuiling. Composietisolator: meestal gemaakt van composietmaterialen zoals hars, het heeft de voordelen van goede anti-flashover-prestaties, licht van gewicht en hoge mechanische sterkte. De historische achtergrond van isolatoren De geschiedenis van isolatoren gaat terug tot de 19e eeuw. In 1844, met de installatie van de eerste bekabelde communicatielijn over lange afstanden, werd 's werelds eerste telegraafisolator geboren. In 1897, met de popularisering van AC-transmissiesystemen, werd ook 's werelds eerste stroomisolator geboren. Toepassingsscenario's van isolatoren Isolatoren worden veel gebruikt in bovengrondse transmissielijnen, vooral op hoogspanningslijnverbindingstorens, om de kruipafstand te vergroten en de veiligheid en stabiliteit van de krachtoverbrenging te garanderen. Isolatoren zijn meestal gemaakt van glas of keramiek en zijn bestand tegen veranderingen in verschillende omgevings- en elektrische belastingsomstandigheden
